Nu het eerste loopje van 2017 er op zit is dat een mooi moment om een blog te starten (Nee! Niet alweer een hardloopblog!). Run.Climb.Repeat gaat over trailrunning met af en toe een uitstapje naar alpinisme en sportklimmen. Als “gearhead” komen er ook reviews van materiaal.
Zonder doelen kom je niet ver en daarom zijn er twee belangrijke hardloopdoelen waarmee dit blog gevuld zal gaan worden: in 2017 100 km hardlopend van Courmayeur naar Chamonix samen met maatje Frank en in 2018 mijn geplande deelname aan de Trail des Aiguilles Rouges, een 50km ultramarathon, alweer in Chamonix.
Chamonix is mijn favoriete bergdorp waar ik ergens eind jaren ’80 als jongetje besmet ben geraakt met het bergsportvirus. Op de Aiguille du Midi, een 3842 meter hoge rotspunt boven Chamonix die met een kabelbaan te bereiken is, is een uitgang voor alpinisten. Toen ik daar mensen zag afdalen richting de Vallée Blanche wist ik dat ik daar ook ooit over dat sneeuwgraatje naar beneden zou lopen.
Na een aantal jaren met bergsportcursussen en zelfstandige alpiene beklimmingen stond ik in de zomer van 1993 boven op de Mont Blanc (en daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan 😉 ) 2018 is 25 jaar na dato een mooi moment om als berggeit op leeftijd een ultramarathon te lopen met uitzicht op het Mont Blanc massief.
Vroeger was hardlopen voor mij een manier om in vorm te raken voor tochten in de Alpen en vond ik het vooral erg saai. Met moeite liep ik een half uurtje achter elkaar. Ergens in 2008 (of was het 2007?) ben ik weer opnieuw gaan hardlopen en meestal in het bos, wat al een stuk leuker was dan lopen op asfalt. Het bergsportvirus is uitgebreid met een trailrunvirus na een clinic van Mud Sweat Trails in Gulpen, waarbij ik meteen zoiets had van: zo kan het ook! De combinatie van bergsport en hardlopen, trailrunning in de Alpen dus, is voor mij de ultieme beleving van vrijheid. Helaas dus in het verkeerde land geboren, hoewel de Limburgse heuvels dat nog enigszins compenseerden.
De weg naar mijn doelen loopt via een aantal tussenstappen en de eerste daarvan is voor het derde jaar op rij deelname aan de Zugspitz Ultra Trail (ZUT) in Grainau, samen met Frank. Dit jaar staat de 39 km Basetrail XL met 1900 hoogtemeters op het programma. De ZUT start met Highway To Hell van AC/DC, voor wie zich afvraagt waar de titel van deze post vandaan komt. Drie weken na de ZUT is alweer de Eiger Ultra Trail in Grindelwald gepland. De afstand zal afhangen van het herstel na de ZUT. Een rondje rennen aan de voet van de Eiger in Grindelwald is mooi te combineren met een zomervakantie in de Alpen. Gelukkig zijn mijn vrouw Anniek en onze hond Kimi ook bergliefhebbers, wat het plannen van vakanties en het uitoefenen van mijn hobby toch wat makkelijker maakt. Na deze vakantie zal er “gewerkt” moeten worden in de eerste week van september om de 100 km van Chamonix naar Courmayeur te volbrengen.
En tot slot nog een korte terugblik op 2016. Vorig jaar is er weer genoeg bewogen, zowel horizontaal als verticaal. In totaal heb ik bijna 1400 km hardgelopen waarbij ik 33.000 meter heb geklommen. Dat betekent trouwens ook 33.000 meter afdalen, wat veel zwaarder is dan klimmen. Een sabbatical helpt trouwens wel mee om hoogtemeters te maken. In 2017 zal ik vooral nog vaak terugdenken aan de laatste run in Dead Horse Point State Park in Moab (Utah) op een zonnige zondagochtend begin november. Zeker als er vanaf februari weer te veel tijd in de file op de A2 doorgebracht wordt.
Run.Climb.Repeat 