Radio Mont-Blanc is voor een week vervangen door de Top 2000 en dat is een goed moment om het afgelopen hardloopjaar samen te vatten. Die samenvatting is vrij makkelijk: in 2021 heb ik de meeste kilometers gelopen (~2600) en de meeste hoogtemeters (~60000) gemaakt ooit. Qua snelheid en wedstrijden was het een ander verhaal, maar beiden vind ik tegenwoordig niet meer zo belangrijk.

Dit jaar stond alles in het teken van de Matterhorn Ultraks Extreme. Een wedstrijd die mij na de eerste beelden op YouTube niet meer losliet. Vanaf december 2020 startte de voorbereiding. Vijfmaal per week lopen werd de standaard en dat ging zonder al te veel problemen. 2020 was een rustig jaar met 32.0000 hoogtemeters, dus meteen vanaf het begin van het jaar meer focus op klimmen en dat heeft dit jaar een dikke 60.000 hoogtemeters opgeleverd. Aan de voorbereiding heeft het niet gelegen en daarom was de DNF in Zermatt teleurstellend. Na een weekje Zermatt stonden er nog zes weken “workation” gepland. Dat compenseerde mijn eerste DNF in ieder geval ruimschoots.

Terugkijkend was het hoogtepunt van zeven weken lopen in de bergen toch wel de trailrun naar Mont Buet. Deze tocht kwam ik op YouTube tegen in een wintersessie op de cross-trainer (bedankt algoritme!). In het voorjaar, als we meestal in Chamonix zijn, is er nog te veel sneeuw op deze route, maar dit jaar in september waren de omstandigheden in Chamonix perfect. Het is een lusje van een dikke twintig technische kilometers met 2000 hoogtemeters. Anniek en Mika geven me een lift naar het startpunt vlakbij het station van Le Buet. Het begin is redelijk vlak en loopt naar de Refuge de Pierre a Brerard op 1924 meter. Onderweg kom ik vooral wandelaars tegen en één snelle Italiaanse loper. Bij de refuge rust ik even een paar minuten uit en vul ik mijn waterfles bij. De Italiaan kom ik hier ook weer tegen en dat blijkt niet voor het laatst te zijn vandaag. Vanaf hier begint de route steiler, technischer en dus ook leuker te worden. Het is perfect loopweer, zonnig maar niet te warm. Op het tweede deel van de route wordt het langzaam wat drukker met wandelaars die na een nachtje in de hut op pad zijn gegaan. Gestaag haal ik ze in op weg naar de top van de Mont Buet. De hoogte maakt het een pittige klim en ik ben blij met af en toe een relatief vlak stukje op de route. Na twee uur en drie kwartier sta ik op de top en kan genieten van een schitterend uitzicht. Een korte pauze met water en snacks en dan afdalen maar!

Mijn Italiaanse vriend heeft de zelfde route naar beneden bedacht en samen beginnen we aan een lange technische afdaling. Ik had verwacht om lekker snel naar beneden te kunnen rennen, maar vrijwel de hele afdaling is lastig. Vanaf Mont Buet gaat het in een uur naar Cheval Blanc net over de grens met Zwitserland en vanaf daar gaat het pas echt omlaag. Tien kilometer afdalen in alpien terrein begin ik op een gegeven moment toch wel te voelen in mijn benen. Het tempo is er wel uit. De Italiaan kan ik inmiddels niet meer bijhouden en zie ik niet meer terug vandaag. Na een technisch stukje afklimmen via staalkabels langs een steile rotspassage moet ik echt even uitrusten. De laatste kilometers zijn zwaar, maar Buet komt in zicht na zo’n zes uur onderweg te zijn geweest. Het laatste deel van de route is bekend terrein van eerdere wandel en sneeuwschoen tochten en dat loopt toch makkelijker. In Buet loop ik meteen door naar het café voor een welverdiende koude cola. Het is een schitterende tocht die ik iedereen met genoeg alpiene ervaring kan aanraden.

Na Chamonix ging het richting Morzine. Vergeleken met Chamonix was Morzine uitgestorven. Het was einde seizoen dus niet alleen rustig in het dorp maar ook op de trails. Morzine heeft samen met Champery, waar we vóór Chamonix een weekje zijn geweest, een mooi netwerk van routes in het skigebied Portes du Soleil. Vanuit het appartement kan ik genoeg routes lopen zonder eerst met de auto ergens naartoe te moeten. Ik vind dat altijd wel lekker, schoenen aan, de deur uit lopen en meteen de trails op. Thuis is Park Lingezegen toch maar behelpen.

Het laatste deel van de vakantie bestemming: La Bresse in de Vogezen. Het is niet onze eerste keer in La Bresse. Het is een perfecte locatie om te wandelen en te trailen. Het is inmiddels al bijna oktober en de dagen worden al kouder en korter. Goed weer dus om te lezen. Ik heb in de Vogezen The Lost Art of Running gelezen en vond dit een erg goed overzicht geven van hardloop techniek. Chi-running en Pose Method lijken er op, maar in dit boek viel voor mij alles op z’n plaats. Goede duidelijke theorie en beschrijvingen met veel goede voorbeelden. Ik probeer het zo veel mogelijk in de praktijk te brengen. Het grootste verschil voor mij is dat ik bergop niet meer wandel, maar blijf hardlopen. In het begin viel dat behoorlijk tegen, maar zelfs bij de wat langere klimmetjes in de Vogezen ging dat steeds beter.

De training voor seizoen 2022 begint deze week weer met de eerste intervallen op de loopband. Een wedstrijd doel is er niet en misschien doe ik wel nooit meer mee aan een wedstrijd. Niet door de DNF dit jaar, maar ik vind het veel leuker om zelf een leuke route te lopen zonder de stress van een race. Het is wel de bedoeling dat ik samen met Frank een meerdaagse tocht in de Alpen ga lopen. 2017 is al weer veel te lang geleden. Ideeën genoeg: de E5 Alpenüberquerung, Stubaier Höhenweg, Zillertaler Höhenweg, Tiroler Höhenweg, Via Vallais, Haute Route en meer. Laat 2022 maar komen!

[YouTube] Eric Church – Record Year