Vanwege covid-19 gaat de voorjaarsvakantie in Chamonix dit jaar niet door, wat ergens ook wel weer goed uitkomt want er is sinds twee weken een pup in huis. Ik heb wel een week vrij, dus laat ik de tijd maar gebruiken om wat achterstallig onderhoud te plegen op mijn blog. Een stukje over de Vogezen stond al een hele tijd op de lijst.

Was ik in maart nog redelijk positief gestemd over de situatie in de zomer, inmiddels zijn de meeste trail wedstrijden afgelast en voor de wedstrijden die eind augustus nog wel op de kalender staan (UTMB, Matterhorn Ultraks) lijkt mij de kans toch wel erg klein dat ze door zullen gaan. Ik was eerder nog van plan om naar Zermatt af te reizen voor de Matterhorn Ultraks maar heb besloten om dat toch maar niet te doen, ook al zou de wedstrijd doorgaan. Eind april kwam al het bericht dat de Eiger trail niet doorgaat dit jaar. Waar train ik dus nog voor en kunnen we in de zomervakantie naar de Alpen? Voor dit najaar blijft in ieder geval staan om een ultra afstand te lopen buiten wedstrijdverband, maar ik heb besloten om vooral alvast plannen te gaan maken voor volgend jaar.

En dan is het alweer december. De Zwarte Pieten discussie barst weer los, er kan weer gestemd worden voor de Top 2000, de kerstboom wordt opgetuigd en de trails zijn ‘s ochtends weer bevroren. Tijd om kort terug te blikken op een mooi hardloopjaar met een minder mooi einde.

Het is alweer 18 mei en over twee maanden staat de Eiger Ultra Trail in de agenda. Hoe gaat het met de voorbereiding? Het aantal trainingskilometers staat dit jaar al bijna op 1000 en het aantal hoogtemeters is de 16.000 voorbij. Van serieuze blessures is al lange tijd geen sprake meer geweest, alleen af en toe het PHPD syndroom (Pijntje Hier Pijntje Daar). Kortom, 2019 verloopt tot nu toe volgens plan!